Kasım Ayı Veli Bülteni 2026

Merhaba! Sonbaharın renkleri bahçemizi sararken, Mavi Çam’da çocuklarımızla birlikte kalbimizi ısıtacak yeni bir temaya başlıyoruz. Bu ayki temamız: Bir Memleketin Hikâyesi. Sizlerle hafta hafta yapacaklarımıza bir göz atalım!

Kasım ayının ilk haftasında (2-6 Kasım) çocuklarımızla Türkiye’nin coğrafi ve doğal yapısını keşfetmeye başlıyoruz. Haftaya koca bir dünya haritası üzerinde Türkiye’yi bularak, ardından büyük bir Türkiye haritasını inceleyerek giriş yapıyoruz. Çocuklarımız harita üzerindeki kara ve denizleri farklı renklerdeki kumaşlarla temsil edip kendi manzaralarını oluştururken, "Mavi mi, Yeşil mi?" sorusuyla deniz, orman, dağ ve ova görüntülerini ayırt ediyorlar. Siyasi ve fiziki haritalar arasındaki farkları konuşurken, duyu masalarımıza taşıdığımız kum, pürüzsüz çakıl taşları ve deniz kabuklarıyla kıyıları elleriyle hissediyor, büyük deniz kabuklarıyla denizin fısıltısına kulak veriyorlar. Haftanın en heyecanlı anlarından biri de bahçede kurduğumuz minik yeryüzü modeli oluyor. Gökyüzünden düşen bir yağmur damlasının denize ulaşabilmesi için minderler, yastıklar, kumaşlar ve bloklarla dağlar, vadiler ve ovalar inşa ediyoruz. Modelin tepesinden döktüğümüz suyun yolunu parmaklarıyla takip eden çocuklarımız, suyun neden aşağı doğru aktığını, iki dağ arasındaki alçak yerlerde neler olduğunu keşfediyorlar. "Sizce dağlar hiç olmasaydı yağmur damlalarının yolculuğu nasıl değişirdi?" sorusuyla zihinlerinde yepyeni pencereler açıyoruz. "Dalgaların Ritmi" müzik ve hareket çalışmamızda ise sakin dalgalarda parmak uçlarıyla yürürken, coşkulu dalgalarda marakaslar ve ritim çubuklarıyla kollarını kocaman dalgalar gibi açarak hareket ediyorlar. Araştırmamızın yönünü daha sonra ülkemizin farklı yaşam alanlarına çeviriyoruz. Sınıfta Karadeniz ormanlarını, bozkırları ve sulak alanları inceleyip " Hangisi daha yeşil?" ya da "Sizce hangisinde su çok azdır?" sorularıyla hipotezler kuruyoruz. Canlı kartlarını doğru adreslerle eşleştirirken matematik entegrasyonuyla canlıları sayıyor, en az hangi alanda canlı yaşadığını karşılaştırıyor ve sınıflandırma yapıyoruz. Aynı ülkede görülen farklı hava koşullarını ise bir yolcuya valiz hazırlayarak deneyimliyoruz. Karlı dağ, yağışlı orman ve güneşli kıyı için uygun kıyafetleri seçen çocuklarımız, araya giren ani hava değişimleriyle ("Güneşli kıyıda birden yağmur başladı!") kararlarını yeniden gözden geçirip esneklik kazanıyorlar. Sanat etkinliğinde her çocuğumuz kendi Türkiye haritasının dış sınırını renkli kâğıtları yırtarak ve yapıştırarak oluşturuyor. Orman, bozkır ve sulak alan gruplarına ayrılarak yeşil boyalar, kuru yapraklar, toprak ve pamuklarla kendi bölgelerini dolduruyor; günün sonunda bu çalışmaları bir araya getirerek dev bir peyzaj ortaya çıkarıyoruz. "Sizce bir orman canlısını alıp sadece taş ve toprak olan bozkıra koysak ne hissederdi?" sorusuyla adaptasyon kavramlarının üzerinde düşünüyoruz.

Ayın ikinci haftasında (9-13 Kasım), doğanın fısıltılarından ve coğrafi keşiflerden aldığımız ilhamla adımlarımızı bu kez insanların bu topraklarda kurduğu yuvalara, şehirlere ve ticaretin doğasına çeviriyoruz. Çocuklarımıza "İnsanlar bu topraklarda nasıl yaşadı ve kendilerine nasıl yerler kurdu?" sorusunu yönelterek tarih öncesi mağaralardan antik kentlere uzanan bir zaman yolculuğuna çıkıyoruz.  Haftaya, barınma ihtiyacının evrenselliğini keşfederek başlıyoruz. Çocuklarla mağara, çadır, eski taş ev ve günümüz evlerinin fotoğraflarını inceleyip "Hangisinin duvarı var?", "Yağmur yağarsa nerede korunabiliriz?" soruları üzerine düşünüyoruz. Sınıfta rüzgâr ve yağmur sesleri eşliğinde örtülerle ve büyük minderlerle kendi sığınaklarını kuran çocuklarımız, tarih öncesi insanların sığınma deneyimini oyunla içselleştiriyorlar. Ardından bakışımızı evlerden şehirlere çeviriyor; Efes gibi antik kentlerin taş yollarını ve sütunlarını inceledikten sonra Mutluköy gezisiyle çevremizdeki ortak alanları keşfediyoruz. "İnsanlar neden evlerinin dışında da bir araya gelecekleri yerler yapmış olabilir?" sorusuyla toplumsal yaşamın köklerine bakıyoruz.  Haftanın bizce en keyifli ve düşündürücü deneyimlerinden birini ise kurduğumuz sınıftaki parasız pazarda yaşatıyoruz. Henüz paranın olmadığı, herkesin elindeki ürünü takas etmeye çalıştığı bu pazarda çocuklarımız; elma, ekmek, kumaş ve sepetler arasında alışveriş yapmayı deniyorlar. Ancak ikinci turda herkesin istediği şeyin aynı anda bulunamayabileceğini, takasın bazen zorlaştığını bizzat deneyimleyerek fark ediyorlar. Çözümsüz bırakılan bu sorunun ardından, zaman yolunda biraz ilerleyerek Anadolu'nun batısında Sardes şehrinde yaşayan Lidyalılara ve ticareti kolaylaştıran madeni paranın icadına uzanıyoruz. Çocuklarımız da kendi alışveriş işaretlerini ve paralarını tasarlayarak bu tarihe kendi yaratıcı dokunuşlarını katıyorlar.  Ertesi gün bakışımızı banknotlarımızın üzerindeki yüzlere ve bu topraklarda iz bırakmış insanlara çeviriyoruz. 10 TL, 20 TL ve 50 TL banknotlarının arkasındaki isimleri; Mimar Kemaleddin ile bloklardan yapılar kurarak, Cahit Arf ile matematik köşesinde şekilleri eşleştirip sayarak, Fatma Aliye ile hikâye köşesinde canlandırmalar yaparak öğreniyoruz. Tarihî kişileri yalnızca "paranın üzerindeki yüzler" olarak değil, ürettikleri eserlerle ve akıl dolu çalışmalarıyla tanıyoruz.

Geldik Kasım ayının en sanatkâr ve neşeli haftasına! Bu Hafta (16-20 Kasım), geçmişin izlerini, renklerini ve seslerini bugünün neşesiyle buluşturduğumuz bir hafta. Önceki haftalarda bu toprakların dağlarını, nehirlerini ve insan öykülerini keşfetmiştik; bu hafta ise "Geçmişteki ustaların bu izleri evlerimize, tabaklarımıza ve kumaşlara nasıl taşıdığına" bakarak sanata, müziğe ve geleneksel hikâyelerimize kapı aralıyoruz.  Haftaya, sınıfımızın bir köşesini eski bir mağaraya dönüştürerek başlıyoruz. Çocuklarımıza henüz evler, tabletler ve telefonlar yokken insanların mağara duvarlarına ellerinin izini bastırarak "Ben buradayım, yaşadım!" dediklerini anlatıyoruz. "Sizce onlar neden ellerini duvara çizmiş olabilirler?" sorusuyla sanatın aslında duygularımızı ve hikâyemizi başkalarına anlatma yolu olduğunu hissediyoruz. Ortak kraft kâğıdı üzerine ellerini koyarak kırmızı boyalı suyu spreyle püskürten miniklerimiz, ilk insanlardan beri ellerimizle bir şeyler yapmanın, boyamanın ve süslemedeki adının sanat olduğunu deneyimliyorlar.  Sanat yolculuğumuzu toprak kaplardan tabaklara taşıyarak Çinide Canı Sıkılan Lale kitabını okuyor, Kütahya ve İznik yörelerinin zarif çini motiflerini inceliyoruz. Mavi tonlarındaki kartonlar üzerine çini vazolar hazırlayan çocuklarımız kendi çini eserlerini üretiyorlar. Ardından suyun yüzeyinde renklerin dans ettiği ebru sanatına geçiyoruz. Çocuklarımız ebru sanatında teknedeki renklerin birbirine karışmadan nasıl desenler oluşturduğunu gözlemleyip, kendi ebru baskılarını büyük bir heyecanla gerçekleştiriyorlar.  Anadolu’nun sesleri ve hareketleri de bu hafta sınıfımızı sarıyor. Karadeniz’in hareketli horon ezgilerini, Ege’nin zeybek müziklerini ve İç Anadolu’nun uzun havalarını dinlerken ritim aletleriyle eşlik ediyor, horonun hızlı adımlarını ve zeybeğin geniş hareketlerini bedenlerimizle hissediyoruz. Geleneksel sanatımızın neşeli kahramanları Karagöz ile Hacivat’ı tanırken, bu iki dostun neden birbirlerini yanlış anladıkları üzerine sohbetler edip kendi kukla sahnelerimizi tasarlıyoruz. 

Kasım ayının son haftasında (23-27 Kasım), bu toprakların köklü geçmişini çocukların en saf diliyle, yani "oyunla" buluşuyoruz. Önceki haftalarda coğrafyamızı, tarihimizi, sanatımızı ve müziğimizi keşfetmiştik; bu hafta ise "Çocuklar her dönemde oyun oynadı; ama oyunların araçları ve oynandıkları yerler zamanla nasıl değişti?" sorusunun peşinden giderek geçmişten bugüne çocuk olmanın ne anlama geldiğini kucaklıyoruz.  Haftaya, geçmiş yıllarda sokakta oyun oynayan çocukların siyah-beyaz fotoğraflarını inceleyerek başlıyoruz. Fotoğraflardaki kıyafetleri, sokakları ve oyuncakları bugünkü halleriyle karşılaştırıyoruz. Sınıfımıza getirdiğimiz bez bebekler, topaçlar, ahşap beşikler, bez toplar ve tahta arabalar gibi geleneksel oyuncakları ellerine verip onların hangi malzemelerden yapıldığını ve nasıl hareket ettiğini tahmin etmelerini sağlıyoruz.  Geleneksel oyunların vazgeçilmezi olan tekerlemeler ve sayışmacalarla dilimizin ve ritmimizin zenginliğini hissediyoruz. "Üşüdüm üşüdüm, daldan elma düşürdüm..." gibi neşeli tekerlemeleri alkışlarla, dizlerimize vurarak ve ayaklarımızla tempo tutarak söylerken sözcüklerdeki kafiyeleri ve ses benzerliklerini keşfediyoruz. Ardından kartlardaki harfleri bulmaca gibi arayarak eğlenceli bir ses farkındalığı oyunu oynuyor, mendil kapmaca, seksek, körebe ve "Yağ Satarım Bal Satarım" gibi geleneksel oyunlarımızı bahçeye taşıyıp hep birlikte coşkuyla koşuyoruz. Ayrıca çocuklarımızın aile büyüklerine (dedelere, ninelere) kulak verip onların çocukluk anılarını ve oyunlarını sınıfta birbirleriyle paylaşmaları, kuşaklar arası sıcacık bir köprü kuruyor.  Çocuklarımızla birlikte çubuklar ve kumaşlarla kendi geleneksel oyuncaklarımızı tasarlıyoruz. Haftanın sonunda ise Türkiye masamızın etrafında toplanarak yöresel lezzetlerle buluşuyoruz; miniklerimizin hünerli elleriyle hazırlanan yöresel yemekleri topluca afiyetle yiyerek bu güzel ayı dostlukla taçlandırıyoruz.

Bu dopdolu Kasım’ın ardından, çocuklarımızın kalbinde şu ortak his kalmışsa ne mutlu bize: Ülkemiz; dağları, denizleri, köklü tarihi, zarif sanatları, neşeli ezgileri ve hiç bitmeyen oyunlarıyla hepimizin sıcacık yuvası. Dileriz bu ayı, geçmişe duyduğumuz saygı, geleneklerimizden aldığımız ilham ve çocuklarımızın gözlerindeki o hiç sönmeyen keşif ışığıyla tamamlarız.

Çocuklarımızın köklerine sevgiyle sarıldığı, kanatlarını merakla açtığı yeni yolculuklarda yeniden buluşmak dileğiyle!